‘Burkina Faso pakte me op mijn inconsequentie en egoïsme’

Klapstoel
Jan Van Parijs
Videoproducent

Met zijn productiehuis Tamara Twist werkt hij vooral in opdracht van de medische en farmaceutische sector. Jan Van Parijs vliegt daarvoor de wereld rond, maar sinds hij in Afrika de gevolgen van de klimaatverandering zag, maakt hij elke reportage klimaatneutraal, door projecten te steunen die de opwarming tegengaan. „Ik ontmoette kinderen die niet meer weten wat een bos is.”

Wie Jan Van Parijs enkel kent van zijn medische videowerk raadt wellicht niet waarin hij aanvankelijk afstudeerde. „Ik ben inderdaad niet als televisiemaker opgeleid, noch als arts. Godsdienstwetenschappers zitten echter overal”, lacht hij. „Zelfs Wannes Cappelle, de zanger van Het Zesde Metaal, is er een. Vroeger gaf ik met veel plezier les aan toekomstige kleuterleiders, maar mijn jobs waren helaas niet meer te combineren.”

Jan Van Parijs: „Eerst vlieg ik naar San Diego, vervolgens zet de parochie me met mijn voeten op de grond.” © Mine Dalemans
Jan Van Parijs: „Eerst vlieg ik naar San Diego, vervolgens zet de parochie me met mijn voeten op de grond.” © Mine Dalemans

– Hoe werd u medisch journalist?
Ik ben ook seksuoloog. Met dat diploma gaf ik vorming aan huisartsen over praten over seksualiteit en belandde ik in de redactie van Vanavond niet, schat, een tv-programma van Goedele Liekens. Ik stond met één been in de medische wereld en met het andere in de media en dat leidde me naar de niche waarin ik nu werk.
Ik zie de gezondheidsindustrie jaar na jaar groeien, vooral het commerciële deel ervan. Op dermatologiecongressen gaat het in een zaal over huidkanker of psoriasis, ziekten die levens dooreenschudden, en een zaal verderop over peelings of facelifts. De dualiteit van de sector is groot.
– Waarom filmt u nu klimaatneutraal?
In de rand van een serie voor Vitaya over artsen in Afrika, leerde ik Ondernemers Zonder Grenzen kennen. Werner en Daan trokken naar Burkina Faso, niet om een school of ziekenhuis te beginnen, maar een bedrijf. Ze kregen allerlei voorstellen, van radiozender tot mangoconfituur, maar ontwikkelden uiteindelijk een techniek om opnieuw bomen te planten in de woestijn. Ze laten het bos renderen, onder meer door er honing in te kweken.
Ik was gefrappeerd door hun werk, maar ook door de situatie in Burkina Faso. Waar dertig jaar geleden bossen stonden, kennen kinderen het begrip ‘bos’ niet meer. Mensen kunnen niet meer leven van de veeteelt, vluchten naar de hoofdstad en vervolgens naar Europa. Als we emigratie willen afremmen, moeten we de woestijn stoppen. Wij, want mensen in Afrika zien de gevolgen van de klimaatverandering, maar hebben er geen schuld aan. Wij gaan op cruise, ik vlieg naar San Diego. Burkina Faso pakte me op mijn inconsequentie en mijn egoïsme. Daarom maak ik nu klimaatneutrale reportages. Op aanraden van Werner compenseer ik zelfs iets meer dan ik verbruik. Mijn grote klanten weten het te appreciëren. Ook bij hen maakt ethisch ondernemen opgang.
– Bent u professioneel nog bezig met religie?
Vroeger maakte ik één keer per jaar tijd voor een reportage voor Braambos. Ik deed dat graag en dat gold blijkbaar ook voor de cameramannen. Zij filmen de ene dag een operatie en de andere dag Temptation Island, maar vroegen me om hen zeker te contacteren „Soms gaat een medisch congres zowel over ernstige ziekten als facelifts” wanneer het voor Braambos was.
Na het einde van Braambos trok ik naar Canvas met een programmavoorstel over levensvragen. Wanderlust bleek al in de pijplijn te zitten, maar Canvas moedigde me aan om iets anders te doen met mijn idee. Vóór ik het wist, was dat veel groter dan bedoeld. De Grote Levensvragen werd een theatertournee, en opende in de Leuvense Stadsschouwburg. Er bleek bovendien geen onderzoek over levensvragen te bestaan, dus dat moest ik zelf op poten zetten. Vooraf vroeg ik aan enkele professoren wat volgens hen de vragen zijn van deze tijd. „Hoe krijg ik zo veel mogelijk likes op Facebook?”, zei een van hen. Tot mijn verbazing kreeg hij gelijk, want de Vlaming bleek vooral bezig met individuele vragen, met hoe anderen naar hem of haar kijken, en niet met het bestaan van God of het leven na de dood. Levensbeschouwing vandaag is iets anders dan wat ik verwachtte vanuit mijn achtergrond. Ik had het graag anders gezien, want ik denk niet dat we zo goed bezig zijn.
De vraag waar ik zelf het meest mee zit, is of het goed komt met de wereld. Met wat geluk heb ik een goed leven tot ik sterf, maar geldt dat ook voor mijn kinderen, laat staan kleinkinderen? Ook ik worstel veeleer met de mensheid dan met het goddelijke.
– Brengt uw echtgenote, die pastor is in Hoegaarden, de religieuze vragen dan binnen?
Ik ben zelf geëngageerd in de parochie en vind dat belangrijk. We woonden altijd in de stad, tot we hier in een gemeenschap terechtkwamen die elkaar groet op straat. Ik heb nu vrienden die Edgar, Roger en André heten en dat is verfrissend. Kom ik terug van een congres over peelings, dan zetten ze me met de voeten op de grond.
De parochie draait hier goed. Ik wil me nu inzetten voor toerisme als middel om mensen met religiositeit in contact te brengen, in de lijn van Open Kerken. Een deel van de mensen komt niet naar de kerk als geëngageerd christen, maar op zoek naar religiositeit. Mijn vrouw is er sterk mee bezig om dat een plek te geven in de kerkgemeenschap. Het allerfijnste vrijwilligerswerk vind ik overigens het sluiten van de kerk, wanneer de koster niet kan. ’s Avonds is het er ontzettend stil en dan ga ik nog even zitten. Stilte wordt een groot thema in de toekomst.

Lees meteen verder

Ik ben nog geen abonnee

Krijg 1 maand toegang
voor €5
OF

Word abonnee
voor €22
tot eind 2018

Registreer je hier